Sunday, February 13, 2011

As Thailand Ratchets up War Rhetoric, Fueled by the PAD, Questions Remain on Reluctance for Outside Mediation

Border conflict is one of the most pervasive and inevitable features of all social systems, however simple or complex, they maybe and irrespective of their location in time and space. Wherever it occurs, conflicts are significant, noteworthy, newsworthy and challenging. It produces acrimony, hostility and violence.
In this regard, all eyes will be on the UN Security Council this Monday when Cambodia’s Foreign Minister Foreign Hor Nam Hong, will state Cambodia’s case to the UNSC on the following:
• Thailand’s continued aggressive posture on Cambodia
• Thailand’s use of cluster bombs on Cambodia in last week’s fighting
• Thailand’s use of unknown chemical warfare (Toxic Gas) on Cambodia
• Thailand chastising UNESCO for agreeing to send an assessment team to assess the damages of the 900 year old Preah Vihear temple and pagoda by Thailand’s incessant artillery bombardment
• Displacing more than 10,000 Cambodia’s villagers by destroying the markets and their homes and making it unsafe by Thai’s firing cluster bombs
• Thailand’s intransigence on wanting to impose its unilateral will on Cambodia’s sovereign territory of Preah Vihear
• Thailand’s persistent rejection of international and multi-lateral intervention to resolve the border issue with Cambodia because Thai has hidden political agenda by trying to seize Cambodia’s land.
• Calling for Cambodia to withdraw troops while Thailand is building up her troops of more than 25,000 strong forces supported by more than 100 tanks and armored carriers, fighter jets and batteries of heavy artillery near Cambodia’s border.
• Thailand also armed her civilians with shot guns near the Cambodia-Thai border, thus hoping to say to the whole world that Cambodia fired on innocents when the armed Thais will become in the USA’s infamous words “Enemy Combatants”
• Thailand’s threat to pull out of UNESCO if it did not delist Preah Vihear as a World Heritage, showing Thai did not respect the World Heritage Committee’s decision to which Thai had provided its thump print.
Thai Foreign Minister Kasit Piromya has lots to answer to the 15-members of UNSC. Indonesian Foreign Minister Marty Natalegawa, in his capacity as chair of the ASEAN Standing Committee, will also make a statement.
History shows that Thailand takes on an intransigent attitude towards multi-lateral mediation or intervention in what is no more a bi-lateral matter between Cambodia and Thailand. Thailand, by its threats to UNESCO and also calling for UNESCO to delist Preah Vihear from the World Heritage List has forfeited its rights to bilateral negotiations.
This time Thailand tried again. It was hoping to pressure Cambodia to withdraw its complaint to the UNSC. Not this time! The world knew and was watching. If Thailand is indeed innocent of the above accusations, it should welcome international mediation with open arms as than, plausibly than, the whole border situation can be resolved once and for all.
Thailand would not want that? Thailand is fully aware that it had bowed to pressure from the PAD and invaded Cambodia, with the foolish hope of gaining territory and using it as a leverage to free the two imprisoned Thai spies and show goodwill by withdrawing its troops from Cambodian territory.
Fat fetched? No! The fact speaks for itself.
Cambodia has tried time and again to abide by the spirit of the 2000 MOU which calls for the Joint Border Commission (JBC) to resolve the issue. Alas, that was never the case as Thailand always used the JBC to launch attacks on Cambodia. This was no different this time around.
When Kasit was in Siem Reap to attend the JBC, Thailand’s armed forces were preparing the invasion of Cambodia. As the talks ended, the Thai army invaded. Why is this so? Because the PAD demanded the MOU be abandoned and Thailand use whatever means necessary to take Preah Vihear and annex Cambodian territory, just as she has done in the past centuries.
Thailand is fearful of international intervention. It is fully aware that if this dispute becomes internationalized, Thailand will lose face in the long run, as the 1962 ruling will be amplified and make Thailand look as if it is still crying over spilled milk.
So what can Kasit tell the Security Council that will make any difference? Nothing really, except accuse Cambodia of firing first, probably making hefty illustrations how Thailand was forced to take military action in retaliation for Cambodia firing flares into her skies to detect sneaking Thai army infiltrators?
How Thailand was forced to use unconventional weapons and 155 mm artillery batteries to take out these flare positions? How heavy artillery was used to swat Cambodian “flare flies” from the skies, and using that as an excuse to fire cluster bombs at Cambodian villagers?
Thailand should be afraid, very afraid. It has been caught with her hand in the cookie jar – invading Cambodian territory, prelude to which was Thai politicians and ultra nationalists intentionally trespassing into Cambodian territory, fact which has been openly admitted by everyone at Thailand, including the military and the perpetrators themselves by the incriminating video clip.
Indonesia has brushed aside Thai insistence on bilateral talks to "invite" all 10 ASEAN foreign ministers to discuss the Cambodian border problem. So has the UNSC.
Why is Thailand afraid of settling its dispute with Cambodia through intermediaries when decades of bilateral talks have failed? The practice of settling disputes through intermediaries has had a rich history in all cultures and society.
Cambodia has opted for international mediation as she is tired of the lies and aggressive postures of the Thai’s administration and army. Cambodia needs international intervention to protect (her) its heritage and more importantly, what is now the universal heritage – the Preah Vihear temple.
Any effort by Thailand to prevent international mediations from finding solution to settle the border issue is regarded as a travesty of justice, which against all acceptable norms.
It indicates all too well, Thailand’s intransigence of wanting to keep the conflict alive for its domestic political agenda, much to the chagrin of Cambodia, a victim of Thailand’s aggression and the world community which has chosen to stop sitting on the sidelines and get involved to bring peace, order and stability to the region and the two countries in particular.
Thailand should welcome this. Not oppose this.
T. Mohan, a long time political analyst based in Cambodia.

ថៃបន្តទូងស្គបង្កសង្រ្គាម ខណៈក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការ​សហប្រជាជាតិ ត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចសម្រាប់ការប្រជុំ

ថៃកំពុងតែបញ្ជូនទ័ពថែមចំនួន២០.០០០មកព្រំដែនពង្រាយទ័ពជើងទឹក និងទ័ពអាកាសដើម្បី ឈ្លបយកការពីលើអាកាសនូវទីតាំងរបស់កម្ពុជា និងកំពុងតែអនុវត្តរបៀបធ្វើឱ្យរាំងស្ទះដល់ ឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិច។
នៅខណៈដែលអាស៊ានបានកោះហៅរដ្ឋមន្រ្តីការបរទេសទាំងអស់ឲ្យជួបប្រជុំនៅថ្ងៃទី២២ខែកុម្ភៈ​ នៅទីក្រុងហ្សាការតា ហើយក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការសហប្រជាជាតិត្រៀមខ្លួនជា ស្រេចសម្រាប់កិច្ចប្រជុំនៅថ្ងៃទី១៤ខែកុម្ភៈ ហើយនោះថៃកំពុងតែវីវក់នឹងភាពឆ្កួតលីលារបស់ខ្លួន ហើយកំពុងដើរផ្ទុយទៅនឹងការធ្វើឲ្យមានភាពធូស្រាលនៅឯព្រំដែន ដោយបានរៀបចំបញ្ជូនកម្លាំងទ័ពជាង២០.០០០នាក់មកដាក់ពង្រាយនៅតាមបណ្តោយព្រំដែនថៃកម្ពុជា ដែលថាជាផ្នែក មួយនៃផែនការ ការពារជាតិ និងជាផែនការបង្កឧប្បទវហេតុមួយរបស់គេដែរ
សកម្មភាពទាំងនេះបានបង្ហាញឲ្យឃើញនូវសារជាតិពិតនៃនយោបាយការទូតរបស់ថៃ។ខណៈដែលខ្លួនបាននិយាយថា កម្ពុជាគឺជាអ្នកបង្កការប៉ះទង្គិចក្នុងរយៈពេល៤ថ្ងៃកន្លងមកនេះ ដែលបណ្តាលឱ្យមានការបាត់បង់ជីវិត ថៃកំពុងមានវិធានការបង្ករឿងថែមទៀត។ នេះជាចេតនា តែមួយគត់ដែលថៃនឹងបង្កើតសង្រ្គាមមកលើកម្ពុជាប្រសិនបើខ្លួនបរាជ័យក្នុងការបញ្ចុះបញ្ចូល ឲ្យសហគមអន្តរជាតិជឿនូវភាពបរិសុទ្ធក្លែងក្លាយរបស់ខ្លួន។
ការបញ្ជូនយន្តហោះចម្បាំងពីរគ្រឿងឲ្យហោះមកលើកៀកនឹងព្រំដែនយ៉ាងដូច្នេះ គឺជាការ ប៉ុនប៉ងហោះស៊ើបការសម្ងាត់ពីលើអាកាសនូវទីតាំងរបស់កម្ពុជានិងសាកល្បងប្រើប្រាស់ ឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិចដើម្បីកំណត់ទីតាំង អាវុធបាញ់យន្តហោះ (SAM) របស់កម្ពុជា។ នេះពុំ មែនជាភាពចៃដន្យ ដូចដែលបានអះអាងដោយអាជ្ញាធរថៃនោះទេ។ សង្រ្គាមផ្តើមចេញពីអ្វីដែល ខ្លួនថាជាកំហុសនោះ។
លើសពីនេះទៅទៀត ផ្តើមពីការវាយប្រហារដោយទ័ពថ្មើជើង បន្ទាប់មកការគំរាមកំហែង ដោយប្រើទ័ពអាកាសប្រឆាំងនឹងកម្ពុជា ទោះបីជាដឹងថាកម្ពុជាគ្មានទ័ពអាកាសក៏ដោយ ថៃ កំពុងតែបានដាក់ពង្រាយកងទ័ពជើងទឹករបស់ខ្លួនថែមទៀត។
ការដាក់ពង្រាយទ័ពបន្ថែរាប់ម៉ឺននាក់ ការបំពាក់កាំភ្លើងវែងដល់អ្នកភូមិ ការប្រើប្រាស់ យន្តហោះចម្បាំងហោះកៀកមកលើព្រំដែនកម្ពុជា និងការដាក់ពង្រាយទ័ពជើងទឹកនៅតាម ព្រំដែនកម្ពុជា តើទាំងអស់នេះមានន័យយ៉ាងម្តេច?
វាមានន័យតែម្យ៉ាងគត់ គឺថាថៃបានបរាជ័យក្នុងគម្រោងការដ៏កខ្វក់របស់ខ្លួន ហើយកំពុរៀបចំខ្លួនប្រយុទ្ធ​ដោយយោធាប្រឆាំងនឹងកម្ពុជា ពីព្រោះពិភពលោកដឹងថាថៃគឺជាអ្នកដែល នឹងត្រូវគេស្តីបន្ទោស​ពីការបង្កសង្រ្គាមរាប់ទសវត្សរ៍កន្លងមកហើយ ជាពិសេសក្នុងសប្តាហ៍ កន្លងទៅនេះ។​​​​​​​​​​​​​
តាមប្រភពច្បាស់ការពីបាងកកបានឲ្យដឹងថា ថៃដោយភ័យខ្លាចបាក់មុខបាក់មាត់ យ៉ាងខ្លាំងនៅពេលដែលគេជំរុញឲ្យខ្លួនពន្យល់សហគមអន្តរជាតិ អំពីសភាពការណ៍ដែលបាន កើតឡើងនោះ ដោយបានគំរាមគេឯងថានឹងដកខ្លួនចេញពីអង្គការ UNESCO ដោយបានព្រមាន អង្គការ UNESCO មិនឲ្យបញ្ជូនអ្នកជំនាញការត្រួតពិនិត្យ មកពិនិត្យវាយតម្លៃការខូចខាតបង្កឡើង ដោយទាហានថៃបាញ់ផ្លោងមកលើប្រាសាទព្រះវិហារ ដែលជាសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌពិភពលោក។
ថៃសង្ឃឹមទាំងគ្មានក្តីសង្ឃឹម ថាកម្ពុជានឹងប្តូរគោលជំហររបស់ខ្លួនក្នុងការនាំយកបញ្ហានេះ ទៅកាន់ក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការសហប្រជាជាតិដូចដែលកម្ពុជាធ្លាប់ធ្វើកន្លងមក។ ប៉ុន្តែលើក នេះ កម្ពុជាបានធ្វើការតស៊ូ ហើយសមរភូមិការទូតរបស់កម្ពុជាបានធ្វើឲ្យថៃភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ដូច្នេះថៃត្រូវធ្វើប្រតិកម្មបែបការទូតហើយបាននឹងកំពុងរៀបចំឡើងយ៉ាងល្ងង់ខ្លៅ និងយ៉ាងតក់ ក្រហល់​បំផុតដោយបានអះអាងថាខ្លួនជាប្រទេសរងគ្រោះ។
យឺតពេលទៅហើយលោកថៃ។ ពិភពលោកបានចាប់លោកថៃឯងបានហើយ គឺមានដៃ ទាំងពីរកំពុងនៅក្នុងធុងនំ នោះគឺប្រាសាទព្រះវិហារ។
ដូច្នេះលើកនេះ ថៃត្រូវតែធ្វើអំពើល្អ ដោយព្រមទទួលយកការអំពាវនាវរបស់សហគមន អន្តរជាតិ។ ក្នុងយុគសម័យសកលភាវូបនីយកម្ម ការគំរាមកំហែងប្រើកំលាំងទ័ព និងការប្រើ អានុភាពយោធាមកលើប្រាសាទ គឺវាហួសសម័យទៅហើយ។
វាគឺជាពេលដែលសហគមអន្តរជាតិត្រូវអានសាលដីការរបស់តុលាការយុត្តិធម៌អន្តរជាតិ ឲ្យបានច្បាស់ច្បាស់ឡើងវិញ ហើយត្រូវឲ្យថៃទទួលស្គាល់សេចក្តីសម្រេចនេះ  ឬមួយត្រូវ ប្រឈមនឹងទណ្ឌកម្ម ដែលជាមធ្យោបាយតែមួយគត់ដើម្បីដោះស្រាយវិបត្តិទាំងអស់នេះឲ្យជ្រះ ស្រឡះតែម្តង។ កម្តុជាបានទទួលរងនូវការឈឺចាប់រាប់សតវត្សរ៍មកហើយ ហើយទសវត្សរ៍ ក្រោយៗនេះបានទទួលការកៀបសង្កត់ និងការឈ្លានពានរបស់របស់ថៃជារៀងរហូតមក។ បញ្ហានេះត្រូវតែបញ្ឈប់ឥឡូវនេះ។
 (T. Mohan ​អ្នកវិភាគនយោបាយជើងចាស់នៅកម្ពុជា)

សេចក្តីប្រកាសព័ត៌មានរបស់អង្គភាពព័ត៌មាន និងប្រតិកម្មរហ័សុំ​, នៅក្នុងរយៈពេល០៤ថ្ងៃ នៃការវាយប្រហារផ្ទួនៗគ្នាទៅលើប្រាសាទ និងតំបន់ជុំវិញប្រាសាទ ព្រះវិហារចាប់ពីថ្ងៃទី​​០៤ ដល់ថ្ងៃទី០៧​ ខែកុម្ភៈ​ ឆ្នាំ២០១១ កាំ​ភ្លើង​ធំ និងទ័ពថ្មើរជើងរបស់ថៃបានបង្ក ឱ្យមានការខូចខាតយ៉ាង​ច្រើន និងធ្ងន់ធ្ងរ ដូចមានរៀបរាប់​ពិស្តារខាងក្រោម​ ...

សេចក្ដីថ្លៃងការណ៍​​ អ្នកនាំពាក្យអង្គភាពព័ត៌មាន និងប្រតិកម្មរហ័ស នៃទីស្ដីការគណៈរដ្ឋមន្ដ្រី នៃរាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា (12/02/2011) ក្រសួង​ការបរទេសថៃ និងបណ្ដាញសារព័ត៌មានថៃបាន និងកំពុងធ្វើយុទ្ធនាការផ្សាយ បំភ័ន្តសាធារណៈ​មតិជាតិ និងអន្ដរជាតិដោយប្រើប្រាស់ពាក្យភូតកុហកសុទ្ធសាធ ដូចដែល​សារព័ត៌មាន The Nation Online បានចេញ​ ផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី៩ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០១១